Fragment tomu II, Ścieżki Cienia, Prolog

(fragmenty)

Prolog – Kamień, Cień i Światło 

Dead Posey – Boogeyman, Freak Show (2018)

Fragment notesu: Monachium, 3 listopada 1905

Obecni: 24 osoby, w tym 3 wojskowych.
Tematy: symbolika swastyki, „rasa panów”.
Obserwacja: wojskowi słuchają z uwagą, ale brak im wizji.
Wniosek: potrzebny most – między mistyką a dyscypliną armii.
Uwaga: religia daje sens. Armia daje narzędzie. Połączenie obu = struktura trwała.

***

Wiedeń, rok 1897

Salon pełen był dymu cygar i szelestu jedwabnych sukien. Powietrze gęstniało od zapachów kadzidła i perfum, od słów wypowiadanych półgłosem, jakby sama cisza miała być wtajemniczeniem. Na ścianie wisiał portret Heleny Bławatskiej – patrzyła z niego surowo jak ikona nowej religii. Pod portretem ustawiono stolik obłożony księgami: traktaty o rasach aryjskich, broszury o magnetyzmie zwierzęcym, mapy Tybetu z krzywo naniesionymi szlakami. Obok leżały wycinki z gazet donoszące o „energii Vril” – tajemniczej sile, która miała uczynić człowieka panem świata.

Rozmawiali podniesionymi szeptami o „świętym świetle”, które przenika ziemię i gwiazdy. O ukrytych mocach, które czekają, aż ktoś odważy się je posiąść. O podziemnym królestwie, gdzie rzekomo żyją ci, którzy nigdy nie umarli, gotowi poprowadzić wybranych ku nowej erze. Każde zdanie brzmiało jak obietnica, każde westchnienie jak zaklęcie.

W rogu stał młody człowiek. Nie pił wina, nie brał udziału w dyskusji. Notował. Skrupulatnie, zimno, jak księgowy podczas bilansu. W jego oczach nie było ekstazy ani lęku, ani wiary. Nie wierzył w duchy. Wierzył w liczby. W to ilu ludzi można zgromadzić pod wspólnym hasłem. Ilu kazać maszerować w jednym rytmie. Ilu wykorzystać, ilu poświęcić.

Z takich salonów wychodziły myśli, które nie potrzebowały bogów. Potrzebowały tylko wiernych.
Nie szukali zbawienia.
Szukali narzędzia.
A narzędziem miała stać się wiara.

***

Fragment notesu, Wiedeń, 12 czerwca 1897

Miejsce: salon przy Schottenring, własność hrabiego von H.

Obecni: 17 osób (11 mężczyzn, 6 kobiet).

Tematy dyskusji:

– „Święte światło” jako źródło siły dla narodów.

– Idea „energii Vril” jako siła do ujarzmienia (porównania do elektryczności, magnetyzmu).

– Podziemne królestwo – mity Tybetu, legenda Agharty.

– Aryjska linia krwi jako wybrana, zdolna przyjąć „światło”.

Obserwacje:

– Dyskutanci reagują emocjonalnie, łatwo poddają się sugestiom.

– Powtarzają cudze tezy bez dowodów.

– Silna potrzeba wspólnoty i poczucia wyjątkowości.

Wnioski:

Potencjał mobilizacji wysoki, zwłaszcza wśród inteligencji i zubożałej arystokracji.

Konieczność stworzenia struktury nadrzędnej – „klamry”, która ukierunkuje entuzjazm.

Religia traktowana nie jako cel, lecz narzędzie.

Czynniki motywujące: strach przed upadkiem, tęsknota za „utraconym złotym wiekiem”.

Uwaga osobista:

Nie ma znaczenia, czy istnieje światło, Vril czy królestwo pod ziemią.

Znaczenie ma tylko liczba wierzących.

Im więcej wierzących – tym większa moc.

Moc nie dla bogów.

Moc dla tych, którzy liczą.

***

Fragment notesu: Berlin, 18 maja 1919

Obecni: 31 osób, w tym byli żołnierze, szukający winnych przegranej wojny.
Tematy: tajne bractwa, odrodzenie Niemiec, ekspedycje do Tybetu.
Obserwacja: frustracja silniejsza niż wiara.
Wniosek: gniew łatwiejszy w użyciu niż nadzieja.
Instrukcja: karmić ich poczuciem wyjątkowości, a jednocześnie wskazywać wrogów.
Formuła: „My – oni”. To wystarczy.

***

Wrocław, początek kwietnia 2024 roku, jeden z nowych biurowców w centrum,  noc.

Marika założyła słuchawki. Musiała w końcu dowiedzieć się, kim jest ten mityczny Zarządca — człowiek, który stał za zamachem na nią i na Ewelinę.

Od kilku dni jeździła po mieście, zakładała podsłuchy, obserwowała ludzi, wchodziła tam, gdzie nie powinna, i zadawała pytania, na które nikt nie chciał odpowiadać. Najczęściej nielegalnie. Najczęściej skutecznie.

W razie wpadki Zakon dopilnowałby, żeby policja albo inne służby nie nadwyrężyły ich utalentowanej pracownicy.

Inkwizytorki.

Tak już zaczęto ją nazywać. Nie znosiła tego słowa. Brzmiało zbyt prawdziwie.

Oficjalnie była Ostrzem Światła, Najwyższą Kapłanką, narzędziem porządku i ochrony wiernych — cała ta piękna, ceremonialna poezja, którą dobrze sprzedawało się ludziom potrzebującym wiary.

„Inkwizytorka” było uczciwsze. Bolało właśnie dlatego. Potoczna nazwa działała jak szarpnięcie smyczy — krótkie, brutalne przypomnienie, że niezależnie od pięknych formuł, jej zadaniem było przede wszystkim znajdować, osądzać i niszczyć.

Czasem ludzi. Czasem siebie. Nie lubiła myśleć, że różnica bywała niewielka.

Wsunęła słuchawkę głębiej do ucha i spojrzała na ciemne okna biurowca po drugiej stronie ulicy. Jeśli Zarządca naprawdę tam był, dziś zamierzała w końcu zobaczyć twarz człowieka, przez którego Ewelina prawie umarła. I jeśli los miał odrobinę poczucia humoru, być może okaże się, że przez cały ten czas ścigała nie potwora. Tylko kolejnego człowieka w dobrze skrojonym garniturze.   

Szkolenia opłacone przez Zakon nauczyły ją wielu rzeczy. Jak wejść tam, gdzie nie powinna. Jak słuchać ludzi, którzy nie wiedzą, że są słuchani. Jak rozpoznać kłamstwo, zanim jeszcze padnie pierwsze słowo. Nie nauczyły jej tylko jednego — co zrobić, kiedy trop prowadzi do własnego domu.

Na początku jeszcze próbowała to sobie tłumaczyć. Zbieg okoliczności. Nieostrożność. Lokalne układy, o których centrala nie musi wiedzieć. Ale kolejne rozmowy, nazwiska i godziny układały się zbyt równo, żeby nadal udawać, że to przypadek. Wysocy rangą przedstawiciele Zakonu wiedzieli, kim jest Zarządca. Nie ścigali go. Pili z nim kawę. Robili interesy. Bywali na tych samych kolacjach. I nagle Marika zrozumiała, że od kilku dni nie prowadzi śledztwa przeciw człowiekowi, który próbował ją zabić.

Prowadzi je przeciwko ludziom, którym ślubowała posłuszeństwo.

To bolało bardziej, niż powinno. Znacznie bardziej.

Silnik BMW S 1000 RR mruczał cicho, jakby sam chciał pozostać niezauważony. Marika siedziała na siedzisku, w cieniu pod kasztanem, kask zdjęty, taktyczny tablet w osłonie wodoodpornej na kolanach. Krople rosy spływały po baku motocykla, łapiąc światło latarni.

Podsłuch trzaskał w słuchawkach, podpiętych pod mały rejestrator ukryty w wentylacji biurowca po drugiej stronie ulicy. Odruchowo chciała wzmocnić sygnał odrobiną magii. Nic. Nawet nie poczuła znajomego napięcia w palcach. Zaklęła pod nosem. Większość rozmów ginęła w szumie, ale jeden głos przebijał się wyraźnie. Zarządca.

Nie brzmiał jak mentor ani przyjaciel. Brzmiał jak ktoś, kto daje rozkazy. Padły słowa-klucze. Kody, które znała z doświadczenia w Bractwie i potem w Zakonie. Hasła Zakonu. Marika poczuła, jak ręka drży jej na elektronicznym piórze. Zapisane godziny, numery, nazwiska. Na chwilę straciła ostrość widzenia, coś w środku niej, jakby się rozjechało. To był dziwny ból,  z tych, których jeszcze nie znała. Dopiero miała poznać.  Schowała tablet pod kurtkę i wsunęła kask na głowę. Silnik zawarczał ostrzej. Tym razem nie wracała już z kolejnym tropem. Wracała z pytaniem, którego najbardziej nie chciała sobie zadać. Co, jeśli potwór od początku modlił się razem z nią?

Marika odjechała w noc. Miasto wyglądało dokładnie tak samo. Tylko ona już nie.

***