
Im częściej się zastanawiam, tym bardziej nic nie wiem.
Od pewnego czasu dzieją się „rzeczy”. Różne.
Trafiam na ludzi, którzy okazują się odpowiedzią na pytania, których jeszcze nie zdążyłem zadać. Czasem nawet wyartykułować.
Będę na Wrocławskich Targach Dobrych Książek w dniach 4–6 grudnia, choć jeszcze niedawno nie miałem pojęcia, jak ugryźć temat własnego udziału. Potem, w ciągu kilku minut, poznałem ludzi, którzy wiedzieli.
Ugryźli.
A następnie zaprosili mnie do współpracy.
Po Dniach Fantastyki szukałem czegoś, co pozwoli mi łagodnie wyjść z trybu dyskusyjnego. Trafiłem do dyskusyjnego Klubu Zaczytanych.
Czyli, jak widać, wyszedłem z niego wyjątkowo skutecznie.
Do tego doszło jeszcze kilka innych rzeczy, o których na razie nie chcę mówić zbyt wiele. I nie potrafię rozstrzygnąć, co właściwie wydarzyło się najpierw.
Czy dzieje się to wszystko dlatego, że zacząłem pisać? Być może dzięki temu uważniej obserwuję otoczenie, pilniej je skanuję i szybciej dostrzegam pojawiające się możliwości.
Może one zawsze tam były, tylko wcześniej ich nie widziałem.
A może było odwrotnie? Zacząłem pisać, ponieważ wcześniej zmienił się mój sposób postrzegania rzeczywistości. Odnalazłem impuls, który siedział we mnie, odkąd skończyłem osiem lat, ale przez większość życia nie potrafiłem go nazwać.
Co jest przyczyną, a co skutkiem?
Brzmi dostatecznie skomplikowanie, żeby zasłonić się fizyką kwantową. Prawdopodobnie odpowiedź jest jednak mniej egzotyczna.
Jedno napędza drugie.
Pisanie sprawiło, że zacząłem dostrzegać inne rzeczy. Ale też wypchnęło mnie z domu. Na Dni Fantastyki. Do Mediateki. Na spotkania, podczas których opowiadam ludziom o książkach i pomysłach. Gdybym tam nie poszedł, żadna z tych osób nie miałaby okazji odpowiedzieć na moje niezadane pytania.
Nie wystarczy więc dostrzegać możliwości. Trzeba jeszcze znaleźć się w miejscu, w którym mogą się pojawić.
Nawet impuls do pisania przyszedł po poważnym zwarciu na mojej ścieżce zawodowej. Wtedy widziałem przede wszystkim awarię. Dzisiaj coraz częściej widzę w niej otwarcie innej drogi.
Bez tamtego zwarcia być może nadal tkwiłbym w cudzych pomysłach zamiast rozwijać własne.
Nie oznacza to, że cudze pomysły muszą być złe. Mogą być świetne. Mogą tylko prowadzić w zupełnie innym kierunku niż ten, w którym sami powinniśmy zmierzać.
Problem w tym, że ja nadal nie zawsze wiem, który kierunek jest mój.
Każda szczera rozmowa trochę mnie jednak do niego przybliża. Nie dlatego, że ktoś wręcza mi gotową mapę. Raczej dlatego, że dzięki drugiej osobie łatwiej zauważam, które drogi mnie przyciągają, a które byłyby jedynie kolejnym marszem za cudzym przewodnikiem.
Dziwne.
Ale może własnej ścieżki nie odnajduje się przed wyruszeniem.
Może rozpoznaje się ją dopiero po śladach, które już zostawiło się za sobą.