Jak to jest, że potrafimy dostrzec twarz Jezusa na przypalonym tościealbo rozpoznać „laguna” w rogaliku, który ktoś rzucił w gałęzie? Zadziwiające, jak wiele jesteśmy w stanie zobaczyćw chmurze przypominającej twarz świętegoalbo w przypadkowym zarysie kontynentu, którego nie ma. A jednocześnie —jak wielu rzeczy prawdziwych nie potrafimy dostrzec wcale. Ile zjawisk
Taka myśl mnie dziś naszła — możemy się odbijać w innych ludziach jak w lustrze.I zaczęło mnie zastanawiać, czy jako społeczeństwu nie byłoby nam po prostu lepiej, gdybyśmy zamiast próbować jak najkorzystniej odbić się w lustrze, na zdjęciu, w rolce na Instagramie czy filmiku z wakacji, próbowali zrobić to samo
Rozmowa, która wydarzyła się naprawdę Czasem najlepsze rzeczy powstają nie w skupieniu nad klawiaturą, ale w rozmowie. Tak było tym razem.Powiedziałem przyjaciółce, że prawda jest ciężka, i dlatego ludzie wolą widzieć siebie w lustrze niż w drugim człowieku. Na co ona powiedziała coś, co rozwaliło mnie absolutnie: „Prawda jest niewygodna,
Nie każdy człowiek, którego spotykamy, jest w naszym życiu po coś dobrego.Nie każdy po coś złego. Większość jest po coś prawdziwego — nawet jeśli to „prawdziwe” boli. Zwykle uczymy się relacji metodą prób i błędów.Zderzeń, zachwytów, rozczarowań. Ale czasem życie robi coś innego: ustawia kilka postaw obok siebie, niemal naraz,
Jest pewna myśl, która wraca do mnie od dawna:pisanie powieści to forma odmiennego stanu świadomości. Nie tak ekstremalna jak narkotyczny trans.Nie tak groźna jak urojenie.I nie tak przypadkowa jak sen. To stan pomiędzy.Między rzeczywistością a możliwością.Między tym, co było, a tym, co mogłoby być. Właśnie w tym zawieszeniu powstają światy.
Dziś dla mnie wielki dzień. Spełniłem marzenie z dzieciństwa – moja pierwsza książka właśnie trafiła do drukarni. Dla mnie, syna drukarzy, ma to wymiar podwójny. Na upartego można by powiedzieć, że życie samo w sobie przypomina proces wydawniczy. Najpierw jest etap tworzenia — pełen potu, emocji i poprawek. Zapisujemy pierwsze
Obecnie książka przechodzi ostatnie szlify redakcyjne – do kupienia już w listopadzie! Prolog – Krew ziemi Iron Maiden – Rime of the ancient mariner, Powerslave (1984) Dziesięć tysięcy lat temu Zanim ktokolwiek nazwał to miejsce Karkonoszami. Zanim język nabrał kształtów, a bogowie otrzymali imiona. Mgła pełzła między sosnami, gęsta jak
Hej, kolejna część z wykładami Eweliny – przypominam, że to są fragmenty mojej powieści pod roboczym tytułem Kroniki Plemienia. WYKŁAD 3: „Flirtowanie kontra bycie po prostu miłym” (czyli jak nie pomylić herbaty z oświadczynami) Miejsce: jadalnia Oazy. W tle ktoś miesza hummus, ktoś naprawia kran, a ktoś chyba rozmawia z kotem.Publiczność: Maks,
Cześć, dziś dalsza część – kolejny fragment z rozdziału 2 czwartego tomu pod roboczym tytułem Kroniki Plemienia. Wykład nr 2: WYKŁAD 2: „Jak się pokłócić, żeby się nie pozabijać” (czyli o sztuce spierania się bez końca świata) Miejsce: kuchnia Oazy. Ktoś upiekł coś z dyni, nikt nie przyznaje się kto.Publiczność: Janina, Sebastian,
Hej, poniżej zamieszczam fragment z mojej powieści pod roboczym tytułem „Kroniki Plemienia” – 4 tom cyklu „Plemię Światła i Cienia„. Spiritbox – Circle With Me, Eternal Blue ( 2021) Sala była jeszcze półpusta. Krzesła rozstawione w kręgu, bez żadnej sceny, bez żadnej mównicy. Tylko przestrzeń. I cichy szum głośników. Ewelina
