Patrzę czasem na innych autorów w social mediach i widzę dwie postawy.Pierwsza mówi: czytelnik jest najważniejszy. Spotkania autorskie, relacja, dialog, wspólnota.Druga – mniej wprost – brzmi: dołożę jeszcze jedną cegłę do piedestału, na którym sam stoję. I im dłużej piszę, tym bardziej mam poczucie, że nie mieszczę się w żadnej
Zauważyłem pewien powtarzalny motyw.Trudno mi wskazać artystę, który był naprawdę rozumiany w swoich czasach. Nie „kontrowersyjny”, nie „wyprzedzający epokę” w marketingowym sensie, tylko autentycznie niezrozumiany. Często dopiero pod koniec życia – a bywa, że dopiero po śmierci – pojawiał się język, którym dało się opisać jego twórczość. I im dłużej
Pierwszy kapłan był artystą Nie dlatego, że wierzył bardziej.Ale dlatego, że czuł głębiej. Gdy inni widzieli polowanie, on widział taniec.Gdy inni widzieli krew, on widział rytm.To on pierwszy połączył drżenie ciała z drżeniem świata.To on wziął sadzę, ochrową ziemię i łzę — i zostawił ślad. Nie po to, by ozdobić
Na stronie Czyt-NIK-a pojawił się wywiad ze mną, zapraszam do czytania! https://www.czyt-nik.pl/wpisy/wywiady/3-szoty-z-bartlomiejem-kilanskim A poniżej Czyt-NIK-owa recenzja książki: https://www.czyt-nik.pl/recenzje/bartlomiej-kilanski-zabiera-nas-do-chemnic-dajcie-sie-porwac/
Jak to jest, że potrafimy dostrzec twarz Jezusa na przypalonym tościealbo rozpoznać „laguna” w rogaliku, który ktoś rzucił w gałęzie? Zadziwiające, jak wiele jesteśmy w stanie zobaczyćw chmurze przypominającej twarz świętegoalbo w przypadkowym zarysie kontynentu, którego nie ma. A jednocześnie —jak wielu rzeczy prawdziwych nie potrafimy dostrzec wcale. Ile zjawisk
Taka myśl mnie dziś naszła — możemy się odbijać w innych ludziach jak w lustrze.I zaczęło mnie zastanawiać, czy jako społeczeństwu nie byłoby nam po prostu lepiej, gdybyśmy zamiast próbować jak najkorzystniej odbić się w lustrze, na zdjęciu, w rolce na Instagramie czy filmiku z wakacji, próbowali zrobić to samo
Rozmowa, która wydarzyła się naprawdę Czasem najlepsze rzeczy powstają nie w skupieniu nad klawiaturą, ale w rozmowie. Tak było tym razem.Powiedziałem przyjaciółce, że prawda jest ciężka, i dlatego ludzie wolą widzieć siebie w lustrze niż w drugim człowieku. Na co ona powiedziała coś, co rozwaliło mnie absolutnie: „Prawda jest niewygodna,
Nie każdy człowiek, którego spotykamy, jest w naszym życiu po coś dobrego.Nie każdy po coś złego. Większość jest po coś prawdziwego — nawet jeśli to „prawdziwe” boli. Zwykle uczymy się relacji metodą prób i błędów.Zderzeń, zachwytów, rozczarowań. Ale czasem życie robi coś innego: ustawia kilka postaw obok siebie, niemal naraz,
Jest pewna myśl, która wraca do mnie od dawna:pisanie powieści to forma odmiennego stanu świadomości. Nie tak ekstremalna jak narkotyczny trans.Nie tak groźna jak urojenie.I nie tak przypadkowa jak sen. To stan pomiędzy.Między rzeczywistością a możliwością.Między tym, co było, a tym, co mogłoby być. Właśnie w tym zawieszeniu powstają światy.
Dziś dla mnie wielki dzień. Spełniłem marzenie z dzieciństwa – moja pierwsza książka właśnie trafiła do drukarni. Dla mnie, syna drukarzy, ma to wymiar podwójny. Na upartego można by powiedzieć, że życie samo w sobie przypomina proces wydawniczy. Najpierw jest etap tworzenia — pełen potu, emocji i poprawek. Zapisujemy pierwsze
