
Przed chwilą skończyłem ostatnie poprawki tomu trzeciego przed redakcją.
Więcej już z niego nie wycisnę.
Od poniedziałku ruszają prace redakcyjne. Wtedy tak naprawdę przekonam się, na ile finis coronat opus.
Nie jest to jeszcze koniec pracy nad książką. To koniec ostatniego etapu, w którym tekst należał wyłącznie do mnie. Teraz dołączy do niego redaktorka. Później przyjdzie czas na wprowadzanie poprawek, skład, korektę i drukarnię.
Wstępnie zakładam, że premiera wypadnie w styczniu.
Tymczasem zwolnił mi się jeden slot.
Oczywiście natychmiast próbują się do niego wcisnąć trzy kolejne projekty.
Zadeklarowałem, że do połowy listopada napiszę opowiadanie świąteczne. Problem polega na tym, że po pierwsze — nie mam wprawy w krótkich formach. Po drugie — muszę zmieścić Plemię w dziesięciu tysiącach znaków.
Jak dla mnie to wyzwanie.
Do drzwi coraz mocniej dobija się również projekt, który już nie daje mi spać po nocach. Powieść postapo, która ma być jednocześnie traktatem filozoficznym.
Trudne?
Bardzo.
Czy boję się, że nie dowiozę?
Bardzo.
Jak bardzo będę się cieszył, jeśli jednak się uda?
Bardzo.
Najpierw czekają mnie jednak dni spędzone na czytaniu materiałów. Ta powieść musi mieć czym oddychać. Nie może być suchą konstrukcją złożoną wyłącznie z pomysłów.
Lista lektur jest długa. Pierwszy szkic jeszcze nie powstał, a ja już czuję tę książkę w palcach. Same notatki projektowe zaczynają przypominać gruby dokument, a przecież będzie ich tylko więcej.
Obok czeka też projekt kanału o książkach. Mam już wstępną grupę osób gotowych wziąć udział w nagraniu pilotażowym. Są pomysły na formaty, pierwsze deklaracje pomocy i coraz więcej rzeczy do ustalenia.
A rozpoczęte wcześniej projekty leżą na półce i przekrzykują się:
— Ja następny!
— Ja!
— Ja!
Znając siebie, kiedy przestanę już wiedzieć, gdzie góra, a gdzie dół, wymyślę coś zupełnie nowego.
Tak to już jest.
Na razie jednak Plemię Cienia opuściło moje biurko i można je już zamawiać w przedsprzedaży. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, spotkamy się z nim w styczniu.