Wciąż spinam i rozpinam sceny w tomie trzecim. Wiem już, że raczej zdążę. O ile nie opęta mnie jeszcze jakaś nowa idea dotycząca fabuły. Na razie najbardziej ryzykowny pomysł polega na tym, aby część tej historii rozgrywała się po drugiej stronie książki. Najpierw pokażę Ci skutek. Przyczynę dostaniesz znacznie później.
Chodzi mi po głowie pomysł na internetowe medium o książkach i kulturze. Pojawiły się już pierwsze rozmowy, uwagi i propozycje pomocy. Sprawdzamy, co możemy wspólnie zrobić. Na razie bez ogłaszania daty premiery i przecinania wstęgi przed pustym regałem. Chciałbym stworzyć miejsce, do którego przychodzi się z ciekawości. Posłuchać rozmowy, znaleźć
Wstępnie jestem umówiony z redaktorką na początek listopada. Wtedy mam jej przekazać gotowy do redakcji tom numer trzy. Co więc robię w tym czasie, oprócz prokrastynacji? Oczywiście wpadam na pomysł przepisywania całych scen od nowa, ponieważ nie zgadza mi się ich rachunek emocjonalny. Normalne. Mam zatem prawdziwe wyzwanie: dwa tygodnie
Chyba mogę już powiedzieć. Będę na targach. Moich pierwszych jako pisarz. Bywałem wcześniej na kilku imprezach targowych, w różnych branżach. Nie zawsze jako wystawca. Czasem jako stoisko-krążca z pakietem wizytówek albo katalogów firmowych pod pachą. Ale tym razem będzie inaczej. Tym razem pojawię się tam jako ja. Pisarz. Autor książek.
Powinienem kończyć książkę. To wydaje się rozsądną kolejnością: skończyć jedną rzecz, potem zabrać się za następną. Więc piszę wiersze. Próbuję też ukończyć sztukę teatralną, rozważam małe wydarzenie dla miłośników fantastyki, a ostatnio zastanawiam się, jak docierać z kulturą do ludzi. Do tych, którzy już jej szukają, ale również do tych,
W powszechnej świadomości funkcjonuje stereotyp pisarza siedzącego w ogrodzie przy maszynie do pisania i filiżance kawy. Obraz jest sielski, światło idealne — wszystko wygląda niczym rolka z Instagrama. Tyle że, podobnie jak rolka, ma z rzeczywistością niewiele wspólnego. Nie znaczy to, że przenigdy nie pisałem w ogrodzie albo przy kawie.
Nie dokładnie tak, jak sobie zaplanowałem. Czy narzekam? Wręcz przeciwnie! Czasem rzeczy dzieją się dokładnie tak jak w moich książkach. Zaczynają się od banału. W książce — od jednodniowego wyjazdu Eweliny do rodzinnego domu. W moim przypadku — od spotkania Klubu Zaczytanych we wrocławskiej Mediatece. Ewelina jechała do domu, żeby
Strona przez kilka dni nie działała, ale już wszystko jest w porządku. Na razie. Tymczasem nastąpił powrót do rzeczywistości pourlopowej. To zawsze trochę boli. Myślę, że współczesna szybkość podróżowania daje nam wiele wygody, ale jednocześnie coś odbiera. Dwa tysiące kilometrów w trzy godziny? Proszę bardzo. Tyle że właściwie nie jesteśmy
Czytam artykuł o raporcie komisji MIT dotyczącym wykorzystania AI w nauczaniu, uczeniu się i pracy badawczej. I znajduję w nim coś, co od pewnego czasu pobrzmiewa również w moich wpisach. Studenci szukają szybkich i w miarę poprawnych odpowiedzi. Trudno mieć o to do nich pretensje. Sztuczna inteligencja bardzo dobrze się
