Trzeci tom ma już około osiemdziesięciu procent planowanej objętości. Nie jest kolejną wersją tej pierwotnej książki, napisanej w szale tworzenia. Dziś to już dwie różne opowieści, które łączą właściwie tylko główne bohaterki i część osi fabularnej. Są też dla mnie potwierdzeniem, że praca nad warsztatem naprawdę ma znaczenie. Stara wersja
No i stało się. Tym razem naprawdę. Nie „plik został wysłany”.Nie „książka jest po redakcji”.Nie „korekta po składzie zakończona”.Nie „drukarnia rozpoczęła realizację zamówienia”. Ścieżki Cienia właśnie do mnie dotarły. Stoją przede mną w kartonach. Pachną drukiem. Mają okładki, grzbiety, strony, konkretny ciężar. Można je wziąć do ręki, przekartkować i upewnić
Pisanie nie zawsze jest przyjemne. To zdanie brzmi banalnie, dopóki nie trzeba usiąść przed ekranem i patrzeć, jak ulubiona postać wije się jak robak na stole sekcyjnym. Wiem, że nie istnieje. Wiem, że nie ma ciała, które naprawdę boli. Nie ma krwi. Nie ma stołu. Nie ma lekarzy, którzy próbują
Miałem pisać coś zupełnie innego. Właściwie nadal mam pisać coś zupełnie innego. Trzeci tom, czwarty tom, poprawki, sceny, które domagają się uwagi, i postacie, które najwyraźniej uznały, że skoro już je stworzyłem, powinienem teraz zajmować się wyłącznie nimi. Tymczasem Ewelina Czarnowska usiadła przy stoliku w barze. Obcisłe jeansy. Czerwone szpilki.
Plik z książką trafił do drukarni. Dziś opłacam proformę. Pełen sukces? Jeszcze nie. Pełen sukces ogłoszę, gdy odbiorę gotowe egzemplarze, otworzę pierwszy karton i przekonam się, że wszystko znajduje się dokładnie tam, gdzie powinno. Ale można już powiedzieć jedno: „Ścieżki Cienia” są na ostatnim etapie drogi w Twoje ręce, Czytelniku.
Moi Drodzy, tym razem naprawdę mam dobrą wiadomość. Mam gotowy plik dla drukarni. Mam również gotową wersję elektroniczną w formacie EPUB. „Ścieżki Cienia”, drugi tom „Plemienia Światła i Cienia”, przeszły już redakcję, skład oraz korektę po składzie. Wszystkie przecinki zostały przesłuchane, literówki schwytane, a zbuntowane słowa ustawione z powrotem we
To już prawie ten moment. „Ścieżki Cienia” zakończyły korektę po składzie. Oznacza to, że tekst został napisany, przepisany, rozebrany na części, złożony ponownie, zredagowany, poprawiony, poskładany i jeszcze raz przeczytany — tym razem ze szczególną uwagą skierowaną na wszystko, co mogło przesunąć się, zgubić albo nabrać nieoczekiwanie własnego życia. Krótko
Prace nad drugim tomem idą pełną parą, mimo upałów, burz i innych atrakcji pogodowych. W tej chwili trwa już skład książki po redakcji. Przed nami została jeszcze korekta po składzie i przygotowanie całości do druku. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tempem prac. Choć właściwie nie powinienem. Literackie Atelier Doroty Bębenek to
Mam chyba dobrą wiadomość. Ścieżki Cienia są już po pierwszej redakcji. Mam już ustalony termin korekty po składzie. Jeśli nic się nie wysypie, podróż do drukarni rozpocznie się w drugiej połowie lipca. Więc wersja z drukarni może pojawić się już w okolicach połowy sierpnia. Oby. Może nawet ciut wcześniej. Na
No i stało się. Przez ostatnie pół roku robiłem wszystko, żeby ten moment odwlec. Tak, odwlec. Bo choć wielu autorów marzy o chwili, w której napiszą pod postem: „książka poszła do redakcji”, ja przez długi czas nie byłem pewien, czy już powinienem. Dla Czytelnika to może brzmieć dziwnie. Przecież książka
