Chyba mogę już powiedzieć. Będę na targach. Moich pierwszych jako pisarz. Bywałem wcześniej na kilku imprezach targowych, w różnych branżach. Nie zawsze jako wystawca. Czasem jako stoisko-krążca z pakietem wizytówek albo katalogów firmowych pod pachą. Ale tym razem będzie inaczej. Tym razem pojawię się tam jako ja. Pisarz. Autor książek.
Powinienem kończyć książkę. To wydaje się rozsądną kolejnością: skończyć jedną rzecz, potem zabrać się za następną. Więc piszę wiersze. Próbuję też ukończyć sztukę teatralną, rozważam małe wydarzenie dla miłośników fantastyki, a ostatnio zastanawiam się, jak docierać z kulturą do ludzi. Do tych, którzy już jej szukają, ale również do tych,
W powszechnej świadomości funkcjonuje stereotyp pisarza siedzącego w ogrodzie przy maszynie do pisania i filiżance kawy. Obraz jest sielski, światło idealne — wszystko wygląda niczym rolka z Instagrama. Tyle że, podobnie jak rolka, ma z rzeczywistością niewiele wspólnego. Nie znaczy to, że przenigdy nie pisałem w ogrodzie albo przy kawie.
Nie dokładnie tak, jak sobie zaplanowałem. Czy narzekam? Wręcz przeciwnie! Czasem rzeczy dzieją się dokładnie tak jak w moich książkach. Zaczynają się od banału. W książce — od jednodniowego wyjazdu Eweliny do rodzinnego domu. W moim przypadku — od spotkania Klubu Zaczytanych we wrocławskiej Mediatece. Ewelina jechała do domu, żeby
Czytam artykuł o raporcie komisji MIT dotyczącym wykorzystania AI w nauczaniu, uczeniu się i pracy badawczej. I znajduję w nim coś, co od pewnego czasu pobrzmiewa również w moich wpisach. Studenci szukają szybkich i w miarę poprawnych odpowiedzi. Trudno mieć o to do nich pretensje. Sztuczna inteligencja bardzo dobrze się
Potrzebuję przerwy. Od Plemienia. Muszę przemyśleć, jak chcę dalej poprowadzić fabułę i postacie. Co właściwie ma się wydarzyć. Złapać dystans. Inną perspektywę. Trochę utknąłem pomiędzy pisaniem czwartego tomu a poprawianiem trzeciego. A jest jeszcze monodram z Eweliną. Nowe postacie z trzeciego tomu biją się o moją uwagę w czwartym. Te,
Czasem zastanawiam się, co dawny ja powiedziałby na widok mnie dzisiejszego. W drugą stronę niespecjalnie muszę się zastanawiać. Dzisiejszy ja miałby temu dawnemu całkiem sporo do powiedzenia. Nie wiem tylko, czy tamten chciałby słuchać. Widzę za to wyraźnie, jak wiele rzeczy, które wydawały mi się wówczas destrukcyjne, ostatecznie doprowadziło mnie
Mam swoje ulubione miejsce. Niedaleko domu. Przychodzę tam, kiedy mam wolną głowę. Albo przeciwnie — kiedy jestem przeciążony i potrzebuję pomyśleć. Napić się czegoś bezalkoholowego. Poobserwować ludzi. Popatrzeć. W monodramie Ewelina używa gestów podpatrzonych właśnie tam, u dziewczyny mniej więcej w jej wieku. Czasem to, co widzę, mnie wkurza. A
— Bartku, powiedz, jak to jest być pisarzem? Dobrze czy niedobrze? — Moim zdaniem nie ma tak, że dobrze albo że niedobrze. Ale to już było. Więc odpowiem inaczej. Zdarza się nie spać. Nie dlatego, że coś zjadłeś, wypiłeś albo coś cię boli. Tylko dlatego, że w głowie przez cały
Tyle tysięcy znaków ze spacjami liczy już tekst czwartego tomu. Jak zwykle — a właściwie jak dzieje się to od drugiego tomu — piszę od zera. O ile drugi zachował ogólny kształt pierwotnej linii fabularnej, a w trzecim zmieniło się dość sporo, o tyle czwarty jest właściwie zupełnie inną opowieścią
