Od dwóch dni rozbieram Klub Dumasa Arturo Pérez-Revertego na warstwy. Jak cebulę. Zdejmuję jedną, pod nią znajduję następną, a potem odkrywam, że szczegół, który wcześniej uznałem za dekorację, łączy się z czymś oddalonym o sto stron. To była moja druga lektura tej powieści. Pierwszy raz przeczytałem ją po obejrzeniu Dziewiątych
No i stało się. Tym razem naprawdę. Nie „plik został wysłany”.Nie „książka jest po redakcji”.Nie „korekta po składzie zakończona”.Nie „drukarnia rozpoczęła realizację zamówienia”. Ścieżki Cienia właśnie do mnie dotarły. Stoją przede mną w kartonach. Pachną drukiem. Mają okładki, grzbiety, strony, konkretny ciężar. Można je wziąć do ręki, przekartkować i upewnić
Miałem 5 lat, kiedy pierwszy raz zamieniłem ciąg liter w słowo. Nieporadnie. Ale samodzielnie. Czytałem, zanim nauczyłem się pisać. W przedszkolu opiekunki sadzały mnie przed grupą, abym czytał pozostałym dzieciom książki na głos. Nie pamiętam już tytułów z tamtych lat. Ale pamiętam pierwsze książki dla dzieci na płytach gramofonowych. Pierwszy
