Chyba mogę już powiedzieć. Będę na targach. Moich pierwszych jako pisarz. Bywałem wcześniej na kilku imprezach targowych, w różnych branżach. Nie zawsze jako wystawca. Czasem jako stoisko-krążca z pakietem wizytówek albo katalogów firmowych pod pachą. Ale tym razem będzie inaczej. Tym razem pojawię się tam jako ja. Pisarz. Autor książek.
— Bartku, powiedz, jak to jest być pisarzem? Dobrze czy niedobrze? — Moim zdaniem nie ma tak, że dobrze albo że niedobrze. Ale to już było. Więc odpowiem inaczej. Zdarza się nie spać. Nie dlatego, że coś zjadłeś, wypiłeś albo coś cię boli. Tylko dlatego, że w głowie przez cały
Tyle tysięcy znaków ze spacjami liczy już tekst czwartego tomu. Jak zwykle — a właściwie jak dzieje się to od drugiego tomu — piszę od zera. O ile drugi zachował ogólny kształt pierwotnej linii fabularnej, a w trzecim zmieniło się dość sporo, o tyle czwarty jest właściwie zupełnie inną opowieścią
Od dwóch dni rozbieram Klub Dumasa Arturo Pérez-Revertego na warstwy. Jak cebulę. Zdejmuję jedną, pod nią znajduję następną, a potem odkrywam, że szczegół, który wcześniej uznałem za dekorację, łączy się z czymś oddalonym o sto stron. To była moja druga lektura tej powieści. Pierwszy raz przeczytałem ją po obejrzeniu Dziewiątych
Trzeci tom ma już około osiemdziesięciu procent planowanej objętości. Nie jest kolejną wersją tej pierwotnej książki, napisanej w szale tworzenia. Dziś to już dwie różne opowieści, które łączą właściwie tylko główne bohaterki i część osi fabularnej. Są też dla mnie potwierdzeniem, że praca nad warsztatem naprawdę ma znaczenie. Stara wersja
No i stało się. Tym razem naprawdę. Nie „plik został wysłany”.Nie „książka jest po redakcji”.Nie „korekta po składzie zakończona”.Nie „drukarnia rozpoczęła realizację zamówienia”. Ścieżki Cienia właśnie do mnie dotarły. Stoją przede mną w kartonach. Pachną drukiem. Mają okładki, grzbiety, strony, konkretny ciężar. Można je wziąć do ręki, przekartkować i upewnić
Pisanie nie zawsze jest przyjemne. To zdanie brzmi banalnie, dopóki nie trzeba usiąść przed ekranem i patrzeć, jak ulubiona postać wije się jak robak na stole sekcyjnym. Wiem, że nie istnieje. Wiem, że nie ma ciała, które naprawdę boli. Nie ma krwi. Nie ma stołu. Nie ma lekarzy, którzy próbują
Miałem pisać coś zupełnie innego. Właściwie nadal mam pisać coś zupełnie innego. Trzeci tom, czwarty tom, poprawki, sceny, które domagają się uwagi, i postacie, które najwyraźniej uznały, że skoro już je stworzyłem, powinienem teraz zajmować się wyłącznie nimi. Tymczasem Ewelina Czarnowska usiadła przy stoliku w barze. Obcisłe jeansy. Czerwone szpilki.
czyli wiersze pisane do Eweliny, które złamały jej serce 🙂 “Kamień filozofów” Szczęśliwa miłość zdarza się tylko w książkach, Dlatego dobrze, że moja taka nie jest. Bo wtedy byłbym postacią w czyjejś książce, A nie prawie człowiekiem. Nawet jeśli to boli, Jak po wyrwaniu kończyny, Której przecież nigdy nie miałem.
