Wstępnie jestem umówiony z redaktorką na początek listopada. Wtedy mam jej przekazać gotowy do redakcji tom numer trzy. Co więc robię w tym czasie, oprócz prokrastynacji? Oczywiście wpadam na pomysł przepisywania całych scen od nowa, ponieważ nie zgadza mi się ich rachunek emocjonalny. Normalne. Mam zatem prawdziwe wyzwanie: dwa tygodnie
Nie dokładnie tak, jak sobie zaplanowałem. Czy narzekam? Wręcz przeciwnie! Czasem rzeczy dzieją się dokładnie tak jak w moich książkach. Zaczynają się od banału. W książce — od jednodniowego wyjazdu Eweliny do rodzinnego domu. W moim przypadku — od spotkania Klubu Zaczytanych we wrocławskiej Mediatece. Ewelina jechała do domu, żeby
No i stało się. Tym razem naprawdę. Nie „plik został wysłany”.Nie „książka jest po redakcji”.Nie „korekta po składzie zakończona”.Nie „drukarnia rozpoczęła realizację zamówienia”. Ścieżki Cienia właśnie do mnie dotarły. Stoją przede mną w kartonach. Pachną drukiem. Mają okładki, grzbiety, strony, konkretny ciężar. Można je wziąć do ręki, przekartkować i upewnić
Pisanie nie zawsze jest przyjemne. To zdanie brzmi banalnie, dopóki nie trzeba usiąść przed ekranem i patrzeć, jak ulubiona postać wije się jak robak na stole sekcyjnym. Wiem, że nie istnieje. Wiem, że nie ma ciała, które naprawdę boli. Nie ma krwi. Nie ma stołu. Nie ma lekarzy, którzy próbują
Miałem pisać coś zupełnie innego. Właściwie nadal mam pisać coś zupełnie innego. Trzeci tom, czwarty tom, poprawki, sceny, które domagają się uwagi, i postacie, które najwyraźniej uznały, że skoro już je stworzyłem, powinienem teraz zajmować się wyłącznie nimi. Tymczasem Ewelina Czarnowska usiadła przy stoliku w barze. Obcisłe jeansy. Czerwone szpilki.
Moi Drodzy, tym razem naprawdę mam dobrą wiadomość. Mam gotowy plik dla drukarni. Mam również gotową wersję elektroniczną w formacie EPUB. „Ścieżki Cienia”, drugi tom „Plemienia Światła i Cienia”, przeszły już redakcję, skład oraz korektę po składzie. Wszystkie przecinki zostały przesłuchane, literówki schwytane, a zbuntowane słowa ustawione z powrotem we
Alistair MacLean – punkt wyjścia Pierwszy ulubiony autor. Fascynacja chłopięca, czysta przygoda – morze, zimno, sabotaż, milczenie pod presją. Był tym, co sprawiło, że czytanie stało się przygodą, nie obowiązkiem. Ale też… zamknął mnie na inne światy. Zbyt długo. Terry Goodkind – wytrych do fantastyki Nie miałem sięgać po fantasy.
Tom 2 nie wyjdzie w terminie. Mógłbym tu napisać, że „chcę, żeby był lepszy”, ale to zdanie nic nie znaczy. Każdy chce. Różnica pojawia się dopiero wtedy, kiedy trzeba coś za to zapłacić. U mnie ta cena okazała się dość prosta do nazwania:muszę tę książkę napisać jeszcze raz. Nie poprawić.
Jak to jest, że potrafimy dostrzec twarz Jezusa na przypalonym tościealbo rozpoznać „laguna” w rogaliku, który ktoś rzucił w gałęzie? Zadziwiające, jak wiele jesteśmy w stanie zobaczyćw chmurze przypominającej twarz świętegoalbo w przypadkowym zarysie kontynentu, którego nie ma. A jednocześnie —jak wielu rzeczy prawdziwych nie potrafimy dostrzec wcale. Ile zjawisk
Obecnie książka przechodzi ostatnie szlify redakcyjne – do kupienia już w listopadzie! Prolog – Krew ziemi Iron Maiden – Rime of the ancient mariner, Powerslave (1984) Dziesięć tysięcy lat temu Zanim ktokolwiek nazwał to miejsce Karkonoszami. Zanim język nabrał kształtów, a bogowie otrzymali imiona. Mgła pełzła między sosnami, gęsta jak
