(fragmenty) Prolog – Kamień, Cień i Światło Dead Posey – Boogeyman, Freak Show (2018) Fragment notesu: Monachium, 3 listopada 1905 Obecni: 24 osoby, w tym 3 wojskowych.Tematy: symbolika swastyki, „rasa panów”.Obserwacja: wojskowi słuchają z uwagą, ale brak im wizji.Wniosek: potrzebny most – między mistyką a dyscypliną armii.Uwaga: religia daje sens.
Wymyśliłem prostą historię. Taką jakich wiele – o dziewczynie, która wraca do rodzinnej miejscowości i musi zmierzyć się z czymś, co ją zmieni na zawsze. A potem postacie zaczęły do mnie mówić. We śnie, przy obiedzie. Opowiadały, co było potem. Robiłem setki szkiców. Nie wszystkie się do czegoś nadawały, ale
Pisanie nauczyło mnie jednej rzeczy lepiej niż cokolwiek innego — iluzje są wszędzie. Jako autor tworzę je zawodowo. Buduję postaci, które nigdy nie istniały, a jednak potrafią wywołać prawdziwe emocje. Konstruuję światy z papieru i ciszy, a ludzie odnajdują w nich własne lęki, pragnienia i wspomnienia. Literatura jest przecież pięknie
Alistair MacLean – punkt wyjścia Pierwszy ulubiony autor. Fascynacja chłopięca, czysta przygoda – morze, zimno, sabotaż, milczenie pod presją. Był tym, co sprawiło, że czytanie stało się przygodą, nie obowiązkiem. Ale też… zamknął mnie na inne światy. Zbyt długo. Terry Goodkind – wytrych do fantastyki Nie miałem sięgać po fantasy.
Ostatni z wierszy, nie pojawił się w tomie 2, ale może, kto wie? “Wcale” Obudziłem się. Pod pocałunkami. Nie Twoimi. I to mi złamało serce. Bo chyba wolałbym nie obudzić się wcale. Największe rozczarowanie. I największe marzenie. Bo przez bardzo krótką chwilę, Byłem szczęśliwy. Czułem się jak w raju, Bo
Czyli wierszy do Eweliny ciąg dalszy “Światło” I co mam zrobić z tą miłością, Skoro Ty jej nie chcesz, A ja nie potrafię jej unieść? Wolałbym nieść Ciebie, Ale zamiast – niosę krzyż. Nie żebym się skarżył, Zniosę, choćbym miał zniknąć, Nie proszę o więcej, Proszę o gest, Że dla
czyli wiersze pisane do Eweliny, które złamały jej serce 🙂 “Kamień filozofów” Szczęśliwa miłość zdarza się tylko w książkach, Dlatego dobrze, że moja taka nie jest. Bo wtedy byłbym postacią w czyjejś książce, A nie prawie człowiekiem. Nawet jeśli to boli, Jak po wyrwaniu kończyny, Której przecież nigdy nie miałem.
Święta to czas zatrzymania.I dobry moment, żeby wejść w inną historię.Z okazji Wielkanocy — promocyjna cena na moje książki.Może znajdziesz w nich coś, co zostanie z Tobą na dłużej.
Mam już gotową playlistę na Spotify. Jest wyraźnie dłuższa niż poprzednia — bo i książka się zmieniła. Rozdziały są krótsze.Ale gęstsze. Jest ich więcej. I każdy z nich ma swój utwór.Jedno tło. Jedno napięcie.Czasem jeden komentarz z offu, którego nie ma w tekście — ale jest między wersami. Przy okazji
Na dziś jestem gdzieś między 75 a 80% tekstu. Z palcami zdartymi do krwi.Od zrywania starych znaczeń. Od przyszywania nowych słów tam, gdzie stare już się nie trzymały.Od nowych nici fabuły — mniej oczywistych, ale mocniejszych. Czy to dobrze?Na pewno tak. Czy przez to mniej boli spruwanie starej wersji?Na pewno
